اولین جوانه به ژاپونی  حیاط من

اولين جوانه شمشاد

اولين جوانه بيد مشك

بهار امد ومن دگرگون قصد سفر دارم براي بخشش از درگاه ايزد وباز سازي خودم فكرم وقلبم

وفردا اخرين پست من خواهد بود. تا مدتي!!!!!!!!؟ نينا

چراغ سر درب خانه را روشن ميكنم

تا تو راه را گم نكني

وبداني چشم براه توبستم

گلها را با عشق ابياري ميكنم تا پرورش يابد

ودرراه بزيرم به زير قدم تو

ميدانم گل شايسته لگد مال شدن نيست

ولي تواز هر گلي بهتري

ومن ترا بيشتر از گلها وحتي خودم دوست دارم

چراغ روشن است وگلها اماده چيدن

من اراسته واماده بوسيدن

عطر تنم عطر شوق ديدار است

قلبم در انتظار ترنم قلب توست

دستانم آماده در اغوش كشيدنت

وپاهايم كوبيده بر زمين محكم

كه با ديدن تو نقش بر خاك نشوم

وچشمانم خشكيده از پنجره به راه تو

من آماده آماده ام

اي زاده سحر بيا !!!!!!!!

                                                        نينا 29.11.86

برای بیتا  گل                            ستاره  درخشان

چیست در بازی این ابر سپید

زیر این ابی ارام بلند

دریاچه یخ زده

زمين آماده رويش است.

يابقول قديمي ها نفس كشيده

 شنبه ويكشنبه هواي تهران افتابي وآسمان آبي شفاف بود

ديگه اسمان از رنگ خاكستري بهمن  در امده است .

قراره از دوشنبه دوباره ابري بشه پس بهتر بود اين دوروز در خانه نمي ماندم.

شنبه پارك نياوران و شهر كتاب روزام راپر كرد.

راضي نشدم

 يكشنبه از خانه پياده راه افتادم پياد رو خيابان ولي عصر را گرفتم ودر روياهاي ناگفتني خودم از تجريش تا پارك ملت امدم

خدا را شكر كه خداوند نعمت جولان فكر را داده كه بهر شكلي كه بخواهيم درش مي اوريم و فقط براي خودمان است دور از دسترس

 رسيدم پارك از دكه گل فروشي جلوي پارك اول يك شاخه گل رز قرمز براي خودم وخاطره هايم كادو خريدم وبعد از دكه ديگري روزنامه ويك قهوه گرفتم اصلا متوجه نشده بودم كه حدود 2ساعت پياده روي كردم نشستم سينه كش افتاب وقهوه ام را خوردم وروزنامه روز خوندم بعد تعدادي عكس از پارك نيمه لخت گرفتم هرچه دقت كردم جوانه اي بروي شاخه ها نديدم شايد زود باشد چون تهران امسال خيلي سرد بود ولي تقريبا برفها اب شده وخيابانها خشگ بود .

وهمان راه را بافكر دوست خوبم كه سالهاست از دست دادمش واين روزها خلاء اش را بوضوح حس ميكنم بياد او تا خانه امدم.

روز خوبي بود خدا را شكر

نه راحت ازفلك جويم،

نه دولت از خدا خواهم

وگر پرسي چه مي خواهي

دلتنگی ها یم بوی گلبرگ ها ی گل رز تولدت می دهد ...

بوی خوش خاطرات بهاری

دلتنگی ها یم بوی کاغذ کهنه ی خوش عطر از عطر دست خطت می دهد ...

بوی شهریور شیرین ...

دلتنگی هایم بوی پاییز می دهد ...  بوی تولدی با عطر خوش نم نم باران ...

بوی عشق بازی با پاییز ...

دلتنگی هایم بوی سکوت  و شب گریه می دهد ... بوی تلخ و سرد زمستان ...

بوی غمگین فصل آخر ...

                                              * * *

خاطرات چقدر نزدیکند ... نگاهشان می کنم و با دست حسشان می کنم ...

عطرشان پیچیده ... حس می کنم خوشبو شده ام ... خواب نیستم ...

با خاطره ها عشق بازی می کنم ...

                                                                                   رامین

وب بزنگاه 

داريم دلي ، صاف تر از سينه صبح

در پاكي وروشني ، چو آئينه صبح

پيكارِ حسود، بامن امروزي نيست

خفاش بؤد دشمن ديرينه صبح

رهی

همونی که جوانها میگن مبارک

منو ببخشيد اين هفته بسيار پر كار بودم تقريبا جواب كامنت ها را نتوانستم بدهم فقط خواندم !

در چند پست قبلي كه نوشته بودم شعري از== رهي معيري

فقير كوري ، با گيتي آفرين مي گفت

كه ايزد وَصف توآلكَن زبانِِ ِ تحسينم

دوست عزيز من وبلاك هرم تغزيه براي اين پست كامنت زيبايي گذاشتند كه عين انرا برايتان مي گذارم

سلام به نینای مهربان و دوست خوبم . من هم هنوز نمیدانم که اگه آدم کورباشه ولی عاشق یک آدم خیلی زشت و ظاهروحشتناک باشه و تو دنیای خودش اونو خیلی دوست داشتنی فکرکنه خوشبخت تره ویا اینکه خدا چشمهاش رو باز کنه و بتوونه زیبایی های دنیارو به بیننه اما در عوض ان حال خوش عاشقی رو برای همیشه از دست بده . اخه وقتی که کوربود با این عشق خیلی خوشبخت بود و زندگی رو دوست داشت ولی وقتی چشمهاش باز شد و واقعیت اورا دید بناگاه دنیاش فرو ریخت و عشق از سرش پرید . و دیگه نتوونست یک چنین رویایی از عشق رو پیدا کنه . حالا تو چه عقیده ای داری کوری و خوشبختی ویا بینایی و احساس بدبختی؟منتظرتم که پاسخت رو در یافت کنم . همیشه بتو سرمیزنم . قربانت

تمام هفته به اين موضوع فكر كردم در حين كار، راه ، قبل خواب ويا بيدار شدن وبه اين تنيجه رسيدم نظر شما ياران عزيز را در پاسخ به اين سئوال كه خيلي هم  راحت نيست جويا شوم ونتيجه كلي را در وب بگذارم.

خودم= خوشبختي وبد بختي ساخته ذهن و نگاه ماست اگر به داشته هابنگري خوشبختي واگر به نداشته ها بدبختي .

زندگي هر گز صد درصد نيست !!

خود من هرگز با تمام مشگلات اين سالهاي زندگي چه مالي وچه معنوي وچه احساسي هرگز احساس بدبختي نكردم تقدير چنين بود وبي خردي خودم پس بخت من در ميان هيچ كاره است اين منم كه ميتوانم بد يا خوش را پيشوند بخت كنم

منتظر نظر هاي شما ها هستم ****

                                                                                 نینا

This poem was nominated poem of 2005.
Written by an African kid, amazing thought:

"When I born, I Black, when I grow up, I Black,
When I go in Sun, I Black, When I scared, I Black,
When I sick, I Black, and when I die, I still black...
And you White fellow,
When you born, you pink, when you grow up, you White,
When you go in Sun, you Red, When you cold, you blue,
When you scared, you yellow, when you sick, you Green,
And when you die, you Gray..

.
؟ And you call me colored???.. ......."

اين شعر که کانديداي شعر برگزيده سال 2005 شده.
توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده و استدلال شگفت انگيزي داره :

وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم،
وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم،
وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم...
و تو، آدم سفيد،
وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي،
وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي،
وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي،
و وقتي مي ميري، خاکستري اي

و تو به من مي گي رنگين پوست؟؟؟؟؟

اين شعر زيبا را دختري به لطافت برگ گل نيلوفر باسم نيلوفر برايم فرستاده

حيفم امد باز تنها بخوانم اش       نينا

بوسه زلب هاي تو در خواب گرفتم گويي که گل از چشمه ي مهتاب گرفتم در برکه ي اشکم همه دم نقش تو ديدم اين هديه ي خوبيست که از آب گرفتم  هرگز نتواني که زمن دور بماني چون در دل خود عکس تو را قاب گرفتم

دوسال گذشت واين هديه نيكو (نيكو ) ناميده شد وچه انتخاب درستي

شوق باز آمدن سوي توام هست ،

                                 _ اما،

تلخي سرد كدورت در تو،

پاي پوينده راهم بسته،

ابرخاكستري بي باران ،

راه بر مرغ نگاهم بسته.

واي باران،

   باران،

شيشه پنجره را بايد شست.

از دل من اما،

-         چه كسي نقش تورا خواهد شست؟

آسمان سربي رنگ ،

من درون قفس سرد اطاقم دلتنگ.

مي پرد مرغ نگاهم تا دور،

واي باران،

     باران،

پرمرغان نگاهم راشست!

                                                   حميد مصدق

فقير كوري ، با گيتي آفرين مي گفت

كه ايزد وَصف توآلكَن زبانِِ ِ تحسينم

به نعمتي كه مرا داده اي، هزاران شُكر

كه من  نه درِ خور لطف عطاي چندينم

خسي گرفت گريبان كور وبا اوگفت:

كه تا جواب نگويي، زپا ننشينم

من ار سپاس جهان آفرين كُنم ، نه شگفت

كه تيز بين وقوي پنجه تر ز شاهينم

ولي تو كوري ونا تندرست وحاجتمند

نه جون مني ، كه خداوند جاه و تمكينم

چه نعمتي است تورا ، تا به شُكر آن كوشي؟

به حيرت اندر، از كار چو تومسكينم

بگفت كور: كزين به چه نعمتي خواهي

دير گاهي است ديگر زنی شير دل نديده ام

در كتابها بجا مانده شير دلي زنان

وداستان هاي درون سينه

زنان عشاير وايلات

زنان حكمران وهزاران قسم ديگر

********

ولي اين واقعي است.

 داستاني نيست

زني به اين شير دلي ديده بوديد؟

ولي من نديده ونشنيده بودم.

                                                                              نینا

خورشيد باش واز هر روزنه ايي به قلب ها به تاب .

براي تابيدن به قلب ها نياز به اجازه نيست ودر زدن هم نمي خواهد

فقط محبت ، صداقت وكمي لبخند :

بسته  ترين در ها را ميگشايد.

ببين خورشيد چگونه از زاويه پرده بسته اطاق من دست گرم وصميمي اش را باصداقت بروي صورت من مي تاباند تا من روزي زيبا داشته باشم

خورشيد براي درخشيدن اجازه نمي گيرد.

پس خورشيد باشيم گرم وتابنده وبي دريغ از محبت به ديگران.

                                              يك روز افتابي زمستان 86 نينا

هر از گاهي بالانس روحيه من بهم مي ريزد.

چه بايد كرد؟

 چاره اش رفتن پيش دوستي نازنين وسنگ صبور من وانساني تعالي بنام ويداست

كسي كه باهم در يك ماه متولد شديم ومادرانمان دوستان نزديك بودند وبقولي هم قنداق بوديم .

بچگي باهم داشتيم جواني داشتيم راز هاي پنهان ونهان در واقع در تمام اين سالها نيمه يكديگر بوديم

در هر مشگل ويا شادي دوش به دوش هم تنها تفاوت ما اين است كه او عاقل بود عاشق نشد وازدواج نكرد بچه هاي من به او خاله مي گويند.

والبته ماشااله خودش خواهر زاده هاي زيادي دارد زنده باشند.

توي خانه اون احساس امنيت وارامش دارم وساعت ها حرف مي زنيم از همه زمانها كه باهم داشتيم وراحت همه احساسم را ميتوانم براي اوبگويم.

خلاءها را باهم پر ميكنيم.

خدا حفظ اش كند من هم خود درماني كردم جمعه تا يكشنبه شب پيش او بودم باهم بيرون رفتيم توي كتابفروشي ها ي ميدان انقلاب پرسه زديم وتاسف بار اينكه حراج كتابهايي بود كه نويسندگان با دلخوني نوشته وبا خون دل چاپ كرده بودند  واين كتابها در كنار جورابهاي 3جفت هزار تومان روي هم ريخته بود. واكثرا ً جوراب ها را مي خريدند

كتابهاي مادر وخاك خوب خانم پرل باك اين نويسنده بي نظير

عقاب كلات ، جان شيفته ، حافظ  ، شاهنامه ،اشپزي ساده خود اموز خياطي نقد كتابها

درياي گوهر ، دن ارام ، و ............... خيلي هاي ديگر جاي بسي تاسف اي كاش انقدر پول داشتم تا همه را ميخريدم و قبله نمازم مي كردم

بهرحال ، حالا با روحيه خوب ويك طنز در كنار ياران عزيز وهميشه در قلبم هستم انشااله ديگر ناراحتتان نكنم وشادمانه بنويسم.

بقول دبير هندسه زمان دبيرستانم اقاي اخلاقي كه تا مي امد توي كلاس تيك داشت  بگويد شفيعي بيرون ومن هم از خدا خواسته مي رفتم زير درختان كتاب( پر) را مي خواندم واخر سال با نمره 18 هندسه قبول شدم اون هميشه مي گفت شفيعي مثل هواي بهاراست يه موقع ابري ، ميغرد ، باراني وافتابي نميشه شناختش وهميشه هندسه از درسهاي محبوب من بوده وهنوز هم از اثبات ها وحل مسائل اش لذت ميبرم.

                                                                 نينا                                                         

از محبت شما عزيزان كه برايم كامنت گذاشته سپاسگذارم

رشته اي بر گردنم افكند دوست ميكشد هر جا كه خاطر خواه اوست

آنقدر خوبی که وقت وداع

حیفم آمد که ترا دست خدا بسپارم.

مطلب وشعر زیر انقدر به دلم چسبید که حیفم امد با شما ها قسمت نکنم.

ترانه ی ترنج از محسن نامجو :

گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم 

گفتم به از ترنجی لیکن به دست نایی

گفتا تو از کجایی که آشفته می‌نمایی
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی

گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سر گدایی

گفتا به دلربایی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربایی

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد
گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم که نوش لعلت ما را به آرزو کشت
گفتا تو بندگی کن کاو بنده‌پرور آید

http://www.bezangaah.blogfa.com/

وب ساده وصميمي وجوان است

كار ما تشويق جوانان با استعداد  اين سر زمين كهن وزيباست

نه نغمه^ء نی خواهم و نه طرف چمن

 نه یار جوان , نه باده صاف کهن

خواهم که به خلوتکده ای از همه دور

من باشم ومن باشم ومن باشم ومن))))

                                        اخوان ثالث

نغمه ام

 آخرين عروسك كودكي ام

واولين عروسك زندگيم

به چه مي انديشي اينطور عميق  به عروسكي كه سخت در آغوش گرفتي يا به اينده ، يا نمي داني چرا مامان صبح مي رود سر كار وعصر برميگردد وتا در رامي گشايد تو دستان كوچكت را روي چتري پيشاني مي گذاري كه من از پيشاني تو نفهمم امروز چه كار كردي كه بد بوده ولي توهر گز بد نكردي ومرا اذيت ونگران نكردي فكر مي كنم تو تنها فرزندي در دنيا هستي كه مادرش را اذيت نكرده

 من از بچگي از تو آموختم وبا شهامت مي گويم در خيلي مواقع فرزندم راهنماي من بوده و مشاورم :

دخترم تو خود حالا صاحب دو فرزند بزرگ هستي خدا حفظ شان كند تازه ميبيني مادر چقدر هميشه نگران فرزند است در هرسني كه باشدومن هم گرچه ان موقع خيلي جوان بودم ولي نگراني سن نمي شناسد.0من از بچگي بزرگ شده بودم

                                                                  نينا 11/11/86

11/11/1343 بيمارستان عيوض زاده يك بامداد

خداوند ترا به من هديه داد ومن چقدر هراس داشتم از بزرگ كردن تو به تنهايي واز دست ندادن ات .

دخترم تولدت مبارك

گرچه ميدانم هر گز اين نوشته را نمي خواني

دوستت دارم موگه من

دخترم نغمه

يه موقع ها فكر ميكنم چه خوب بودانسان هر وقت دلش مي خواست بچه اش را كوچيك ميكرد ودر ميان بازوانش ميفشرد چون ماشاالله حالا ديكه توي اغوش ما جا نميشن

يه بوسه در سه زمان از دخترك ام نغمه اين بانوي ارام ومقدس او در زندگي هميشه بهترين بوده

بهترين فرزند ، بهترين همسر و بهترين خواهر ، وبهترين مادر ،بهترين دوست

جريان خاله سوسكه نيست

 يك حقيت است بايد بچشمان مهربونش نگاه كرد تا مثل ائينه وجودش را خواند

هرگز نمي توانم اورا توصيف كنم.

او از فرشتگان اسمان است كه  که خالق لطف  کرده توسط من بامانت از عرش به جهان خاكي امده

گل موگه ایست که در یخ شکوفه زد

                                                                 نينا

بوسه نياز به مادر كودكانه   سال 1347

بوسه نوجواني خجول ومغرور سال 1356

بوسه خدا حافظي وشروع يك زندگي ديگر دست خدا يهمراهش سال1365

دلم را روي اسفالت نقاشي ميكنم

تا ره گذران بروي ان قدم گذارند.

واين دل شكسته را شكسته تر كنند

وصداي واي بر من ، بگوش رسد

اينجا تنها جايي است كه ميتوانم دور از دست رس   بنويسم وبعد مورد باز جويي قرار نگيرم .شايد هم خيلي ها فكر كنند كه چه روئي دارم

كه همه احساسم را مينويسم وشایدهم تعجب  كنند!

بله عزيزان يكي از خصوصيات من اين است كه نمي توانم چيزي در دلم نگهه دارم بخصوص زماني كه  بهم ريخته هستم حقيقت را نمي توانم به فرزندان يا اطرافيانم بگويم چون فورا سر زنش ها شروع ميشود ومن ديگر تحمل اين را ندارم.

اره عزيزانم مدتي دلم براي هم سفر زندگي ام تنگ شده32سال عمري يست وبي اراده در خيابان چشم مي گردانم شايد ببينمش وهر صداي زنگ تلفني شايد اوباشد گرچه با اين جابجايي اوهم مراگم كرد

يا اصلا دلش مي خواست گم شوم تا وجدانش ارام شود اوتنها عشق زندگي من بود هست با تمام عيب هايش باز دلم براش تنگ شده

دلم را بروي اسفالت نقاشي ميكنم .

شايد از انجا گذر كند وپا بر دلم بگذارد .

واز صداي واي من ، سر بزير اندازد

ومن چهره اش را ببينم.

                                                          زمستان 86

عمر پا بر دل من می نهد و مي گذرد ...
خسته شد چشم من از اين همه پاييز و بهار
نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر
در بهاری كه دلم نشكفد از خنده يار

******مشيري

اولين كتابي كه خوانده ايد يادتونه؟

من خيلي خوب يادم مي ايد سال اول دبيرستان بودم اليته كتاب خواندن در خانواده ما ارثي بود از پدر بزرگ وپدر وبرادر ونسل بعدي كه بچه ها وحتي نوه هاي من هم بدون خواندن روزگار نمي گذرانند خدا را شكر كه حداقل ارثي از صارم السلطنه پدر بزرگم بما رسيد مالي خير معنوي چراراضي هستيم.

دبيرستان آزرم مي رفتم اواسط سال بود  لوازم تحريري همراه با كتاب فروشي نزديك دبيرستان ما بود كه كتابهاي نو ودست دوم مي داد ان روز ها مثل بچه هاي اين نسل پول زيادي در اختيار نداشتيم يادم من ماهي 30 تومان پول توجيبي داشتم شامل مخارج خصوصي تحصيلي پس قدرت خريد كتاب نداشتم مگر با پس انداز كه ميان وعده خوراكي را حذف كنم در اين كتاب خانه كوچك وشلوغ چشم من به كتاب دست دوم كنت مونت كريستو نوشته الكساندر دوما افتاد نويسنده را نمي شناختم فقط از اسم كتاب خوشم امد وانرا خريدم به قيمت ارزان

واز همان شب خواندن كتاب شد مشغوليات من وحقه باز هم بودم ميگفتم درس دارم از اطاقم بيرون نمي امدم  كتاب درسي را روي ميز ميگذاشتم وكتاب را روي زانو تا اگرسرزده  داخل اطاق امدند ببينند كه دارم درس مي خوانم .خيلي خوب بود ولي نتيجه پايان سال 8تا تجديد وهمه متعجب كه اين تمام مدت درس مي خوانده چرا نتيجه چنين است فقط خودم ميدانستم چه گندي زدم.

ولی هر گز در هیچ موقعیتی خواندن کتاب را کنار نگذاشتم .

                                                نينا

امروز برف بر سر درختان شهر من نشسته ومرا یاد این شعر فریدون مشیری انداخت

به چهره مادر نگاه کردم ومصداق شعر را در اودیدم .

البته خودم هم شامل این شعر میشوم ولی عادت ما انسانها این است چشم بر خود بسته ایم

ویا چون من خیلی بچه مودبی هستم رعایت بزرگی واحترام ایشان را کردم....

************                                                              نینا

دريای خاطرات زمان

آهی كشيد غم زده پيری سيپد موی ،
افكند صبحگاه در آيينه چون نگاه
در لا به لای موی چو كافور خويش ديد :
يك تار مو سياه ؛

 در ديدگان مضطربش اشك حلقه زد
در خاطرات تيره و تاريك خود دويد
سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود
يك تار مو سپيد ؛

در هم شكست چهره محنت كشيده اش ،
دستی به موی خويش فرو برد و گفت :

 ” وای ! “
اشكی به روی آيينه افتاد و ناگهان
بگريست های های ؛

دريای خاطرات زمان گذشته بود ،
هر قطره ای كه بر رخ آيينه می چكيد
در كام موج ، ناله جانسوز خويش را
از دور مي شنيد .

طوفان فرونشست ... ولي ديدگان پير ،
می رفت باز در دل دريا به جست و جو...
در آب های تيره اعماق ، خفته بود :
يك مشت آرزو !    

                                                    استاد مشيري  

ماييم ودلي، نهفته غم ها در او

خون موج زند، چو دل مينا در او

يك دل دارم ، هزار دلبر از پي

شورش عشق

به گرد شمع رخسارت، بسی پـــروانه میرقصد    به حال خسته وزارش ، فضای خانه میرقصد

بـده بـاد صبــا پیغـــام ،چـــه آوردی زدلـــدارم     خیالش درسرم حالا،چنـان فــرزانه میرقصـد

تبسم کــردنت ای گل ،برقـــص آورده عــالم را    بـبـویت بلبـل شیـدا، عجب جانـانه میر قصــد

نمی آیــد بـه گـــوش دل ،صــداونــاله قمـــری     زدامش ترس وبیم دارد،ببـوی دانه میرقصـد

سراپاشورش عشقست ،زخود گم کرده ام خودرا    خداشاهد بودای دوست، قلـم بیگانه میرقصد

مپرس ای محتسب ما را، همه رند خـــراباتــیـم     درآ درحلقه مستان ،دل و دل خانه میرقصـد

حجـاب راز محرم را، درید آن بـانـوی مصری     بپای مــاه کنعـانش ،دو بنـد ذولا نه میرقصـد

ببین رمــزوفــاداری، میان عاشــق و معشـــوق     بیاد حسن لیـلا یش ،همـان د یـوانه میرقصـد

تجلئ رخت ای دوست، برقـــص آورده عالم را    یکی دیـوانگـی دارد ،دگــر مستـانه میرقصد

                              بیـا(بینــا) به کـوی دوست،شوی مست غزلخوانی

                             که دل درسینه ات امشب ،زخــود بیگا نه میرقصد

http://www.beena.blogfa.com/

وبلاك ادبي اقاي پادشاه بينا از افغانستان

زندگي را برقص آور!

تنها هنگامي كه پاي عشق در ميان است، طغيان وشورشي در كارنيست.

شورش وطغيان در پيشگاه عشق ناتوان اند .

 عشق مغلوبي، ست كه فاتح است .

خراب عشق باش ، خرابي ، لازمه آباداني در عشق است .

 تمام هستي من از ان خراب ، آباد است .

 خرابي عشق ، به معناي آغازيك عمارت تازه و آغاز يك زندگي تازه است. هرمرگي ، تولدي است . مردن در دستان عشق ، به معناي متولد شدن در دامان خداست.

                                              مسيحا برزگر

عشق سن وگذر زمان نمي شناسد.

معشوق هر كسي وهرچيزي ميتواند باشد .

مهم اين است كه در دامان خدا متولد شوم.            نينا

چرا بايد تظاهر كنم كه خوشحال وراضي ام

چرا بايد تظاهر كنم همه چيز موافق ميل من است

چرا بايد تظاهر كنم هر چيزي سر جاي خودش است

نه نمي توانم ،  ونمي خواهم ديگر تصنعي زندگي كنم

من خوشحال وراضي نيستم

هيچ چيز مطابق ميل من نيست

وهيچ چيزي سر جاي خودش قرار ندارد

غم سينه ام را مي فشارد

بغض ناشناخته اي گلويم را گرفته

به چشمان بچه هايم نگاه ميكنم انان خيلي زود مي فهمند

مادر غمگين است وفقط بمن زل مي زنند

انان ميدانند فشار زندگي بر شانه هايم سنگيني ميكند و در زير

بار اين فشار تا ميشوم

من انان را بوجود آوردم ، پس بايد باز متظاهر باشم

گرچه دوست ندارم :

                              مادرانه

                                                                                           نينا

شروع ماه بهمن

كم كم داريم سال را به پايان مي رسانيم ويا سال مارا به پايان مي رساند

فرقي ميكند؟

 براي من خوش بين نه.

 زمان جريان دارد .هرصبح خورشيد طلوع ميكند وهر عصر غروب روزهاي ما بدنبال زندگي روزمره وكارهاي روزانه ميگذرد.

من چه تغييري كردم؟ از خود اين سئوال را كرده ايد؟

 اين مهم است كه باخودمان درخلوت، وجدان را قاضي قرار دهيم ورو راست صادق باشيم:  من چه كردم كه خودم ووجدانم راضي است .

در مسير هزار خم زندگي به دونده اي هراسان وشتابان مي مانيم كه از نفس افتاده است .امابيم ان داريم كه اگر دمي از اين تكاپو بمانيم  چرخ گردون از گردش بازماند،از اين رو سرخوش، نيك نگريستن ،مطالعه وگاه شنيدن را از خود دريغ ميكنيم وچه بسا از ياد مي بريم كه اين وجودلب تشنه جر عه ائي ارامش است .

                                                           نينا 1/11/86